«آن عهد یاد باد که از بام و در مرا

هر دم پیام یار و خط دلبر آمدی»

نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد

بختم ار یار شود رختم از اینجا ببرد

من و سفینه حافظ که جز در این دریا

بضاعت سخن درفشان نمی بینم

عروسک شکسته

دیگر هرگز آوازی نخواهد خواند.

سکوت٬

فریاد اعتراض او به دنیای آدمهاست.

امروز باز دلم شکست. اما نه مثل همیشه. ریز شد، غبار شد، به باد رفت. برای همیشه. یاد این شعر مرحوم فریدون مشیری افتادم:

آه ای دل غمگین، که به این روز فکندت؟

فریاد که از یاد برفت آن همه پندت

ای مرغک سرگشته، کدامین هوس آموز

بی بال و پرت دید و چنین بست به بندت؟

ای آهوی تنهای گریزان پریشان

خون می چکد از حلقه پیچان کمندت

ای جام به هم ریخته، صد بار نگفتم

با سنگدلان یار مشو می شکنندت؟

آه، ای دل آزرده، در این هستی کوتاه

آتش به سرم می رود از آه بلندت

جان در صدف شعر، گهر کردی و گفتی

صاحبنظرانند، پشیزی بخرندت.

ارزان ترت از هیچ گرفتند و گذشتند

امروز ندانم که فروشند به چندت؟

جان دادی و درسی به جهان یاد گرفتی

ارزان تر از این درس محبت ندهندت.

انگار از یه خواب هزار ساله بیدار شده باشی و ببینی هیچ چیز سر جاش نیست.  هیچ دلیلی برای بودنت نداری و هیچ انگیزه ای برای ادامه دادن راهی که معلوم نیست به کجا می رسه..

هر کاری که می خوای بکنی از خودت می پرسی آخرش که چی؟ جواب: هیچ... خوب پس چرا؟؟ نمی دونم. خوب پس بی خیال.

لحظه ها رو می کشی... لحظه هایی که انگار مرتب کش میان٬ تمومی ندارن٬ مثل تار عنکبوت دورت پیچیدن و اسیرت کردن...

این منم. گیج و گنگ. آهای... کسی اینجا نیست؟

کاش سیب زهرآلود رو من به جای سفیدبرفی می خوردم. می خوابیدم. و هرگز هم هیچ شاهزاده ای هوس نمی کرد با بوسه ای بیدارم کنه. یه خواب عمیق٬ آرام٬ بی دغدغه٬ ابدی...

گاهی نمی خواهی یا نباید به زبانشان بیاوری. گاهی می خواهی٬ اما نمی توانی٬ نمی شود. یعنی واژه ای پیدا نمی کنی برای بیانشان...

کاش فرهنگستانی بود که به جای معادلسازی واژه هایی که هستند٬ زبان درد را می شناخت٬ زبان عشق را می ساخت٬ زبان دل را.

شاید آن وقت حرف زدن هایمان رنگ دیگری به خود می گرفت٬ تجربه دیگری میشد٬ شاید...

Seuls les imbéciles ne changent pas d'avis

تنها احمق ها هرگز نظرشان را عوض نمی کنند

Give me a reason to love you

!Y a une solution à tout

برای همه چیز راه حلی وجود دارد!

Même quand nous sommes loins

L’un de l’autre

Tout nous unit…

(Saint-Jean Perse)

در دریای غم چشم هایش

غرق شدم.

کاش می شد

حل شدن حبه قندی خرد

شوری آب دریا را

به شیرینی بدل کند.

گاهی باید جلوی دلت را بگیری

   گاهی باید جلوی دلت بایستی

      محاکمه اش کنی

         محکومش کنی

            اعدامش کنی

           1      

       2 

  3

آتش...

داغ بوسه تیر خلاص را بر شقیقه دلم می بینی؟

                       آخرین فرصت دل مجروحم بود

برای نزدیک شدن به آدم ها

                                    اعتماد کردن

                                                    عاشق شدن...

شب که بیاید

                 می روم

آرام

    چنان آرام

                 گویی هرگز نبوده ام.

او در نبسته است

دیوار را تو گرد وجودت کشیده ای

...

می خواستم ترانه ای باشم

که بچه های دبستانی از بر کنند

دریا که می شنود

توفانش را پشتش پنهان کند

و برگ های علف

نت های به هم خوردن شان را

از روی صدای من بنویسند.

می خواستم ترانه یی باشم

که چشمه زمزمه ام کند

آبشار با سنج و دهل بخواند.

اما ترانه یی غمگینم

و دریا، غروب

بچه هایش را جمع می کند که صدایم را نشنوند.

نت هایم را تمام نکرده

چرا

رهایم کردی؟

(شمس لنگرودی)

قمری ها آسمان را دارند

دارا ... انار

ما رفتن بی سؤال ...!

(سیدعلی صالحی)

حلاج گفته : زمین جان آدمها تشنه کلمات است.

خدایا تشنه ام. خیلی تشنه...