... شاید

شاید هم نه ...

به من بگو

به من بگو

خدای خوبم

آیا هنوز با منی؟

آیا هنوز با توام؟

گونه هایم به نوازشت محتاجند

به دیدارم بیا

بیهوده زنده‌ایم

و این سکوت کشنده

که روحم را آرام آرام میخراشد

ببار ای نم نم باران
ببار ای نم نم باران
زمین خشک را تر کن
سرود زندگی سر کن
دلم تنگه دلم تنگه دلم تنگه

سرود زندگی سر کن
دلم تنگه دلم تنگه

بخواب بخواب ای دختر نازم
به روی سینه بازم
که همچون سینه سازم
همش تنگه همش سنگه
که همچون سینه سازم
همش سنگه همش سنگه

لالایی کن مرغک من
دنیا فسانه است
لالایی کن مرغک من
دنیا فسانه است
هر ناله شب گیر این گیتار محزون
اشک هزاران مرغک بی آشیانست
هر ناله شب گیر این گیتار محزون
اشک هزاران مرغک بی آشیانست

ببار ای نم نم باران
ببار ای نم نم باران
زمین خشک را تر کن
سرود زندگی سر کن
دلم تنگه دلم تنگه

سرود زندگی سر کن
دلم تنگه دلم تنگه

و من همراه تن نحیفش

قلب شکسته ام را

در باغچه سرد و تیره حیاط

به خاک سپردم

اولین کسی بود که بیدارم میکرد

و آخرین کسی که قبل از خوابیدن دلم میخواست ببینم

و امشب تنهای تنها خوابیده

و فردا هرگز بیدارم نخواهد کرد

چقدر زندگی بی رحم است

و چقدر خدا بی رحم است

کاش هرگز صبح فردا را نبینم

لالائی کن مرغک من

دنیا فسانه است

چقدر دوست داشت براش لالائی ویگن رو بخونم

چقدر دلم تنگه

دلم تنگه

دلم تنگه

دویدم و دویدم و دویدم

ولی هرگز نرسیدم

حالا خسته ام

خسته تر از آن که

حتی لحظه ای بایستم

و به یاد بیاورم

چرا می دویدم...

سينه از آتش دل در غم جانانه بسوخت
آتشی بود در اين خانه که کاشانه بسوخت

تنم از واسطه دوری دلبر بگداخت
جانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت

سوز دل بين که ز بس آتش اشکم دل شمع
دوش بر من ز سر مهر چو پروانه بسوخت

آشنايی نه غريب است که دلسوز من است
چون من از خويش برفتم دل بيگانه بسوخت

خرقه زهد مرا آب خرابات ببرد
خانه عقل مرا آتش ميخانه بسوخت

چون پياله دلم از توبه که کردم بشکست
همچو لاله جگرم بی می و خمخانه بسوخت

ماجرا کم کن و بازآ که مرا مردم چشم
خرقه از سر به درآورد و به شکرانه بسوخت

ترک افسانه بگو حافظ و می نوش دمی
که نخفتيم شب و شمع به افسانه بسوخت

دلم می‌گیرد

         وقتی به یادش می‌افتم

او

   که قرار بود

               جمعه‌هایم وقف قدم‌هایش باشد.

آسان است دروغ گفتن

     به زنی تنها

آسان است از مشابهت‌ها گفتن

                 و گفتن که تو را می‌فهمم

و تنها تو مرا خواهی فهمید

سخت است

   باور این که آسان فریبت داده‌اند

                   که باز تنهایی

                              تنهاتر از قبل

                  که اگر نه بازیچه

                         تنها صندوقی بوده‌‌ای

                                     تا غم‌هایشان را در آن پنهان کنند

                                  و فارغ بال

               شادی را به خانه‌شان ببرند

سخت است

         دوباره اعتماد کردن به این آدم‌ها

و هر روز

            هر لحظه

سخت‌تر و سخت‌تر می‌شود

گاهی چیزی نیست که بگویی

گاهی حرف زیاد است

                            ولی

گوشی برای شنیدنش نیست٬

حداقل تا هستی

نمی بینندت٬

نمی شنوندت.

انگار باید حتماْ بروی

تا بفهمند زمانی بوده ای

تا بدانند هنوز هستی٬

رسم دنیای آدمهاست دیگر...

آسمان

       دلش عجیب گرفته

                می‌بارد

                           می‌بارد

                                      می‌بارد

باران

        می‌شوید

                      می‌برد

                                پاک می‌کند

باران

         می‌بارد

                     بی‌امان

باران

        می‌شوید

                  ردپا را

                         مسافر را

                                    زمان را

همه چیز و همه کس  را که شست و برد،

                        باران چشمانم هم

           بند خواهد آمد...

به خداوند اعتماد میکنم و رها میشوم

کاجی نبود

تا سر بر شانه اش نهیم

سایه های عریان

بر سکوت دیوارها

و جامه های سپید

                        در راه.

(رضا چایچی)

پاییز هیچ حرف تازه ای برای گفتن ندارد

با این همه

از منبر بلند باد

بالا که می رود

درختها چه زود به گریه می افتند!

(عمید صادقی نصب)

پرندگان مهاجر
در این غروب خموش
که ابر تیره تن انداخته به قله‌ی کوه
شما شتابزده راهی کجا هستید
کشیده پر به افق تک تک و گروه گروه
چه شد که روی نهادید بر دیار دگر
چه شد که از چمن آشنا سفر کردید
پرندگان مهاجر
دلم به تشویش است
که عمر این سفر دورتان دراز شود
به باغ باد بهار آید و
بدون شما شکوفه‌های درختان سیب
باز شود

 (ژاله اصفهانی)

«آن عهد یاد باد که از بام و در مرا

هر دم پیام یار و خط دلبر آمدی»

نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد

بختم ار یار شود رختم از اینجا ببرد

من و سفینه حافظ که جز در این دریا

بضاعت سخن درفشان نمی بینم

عروسک شکسته

دیگر هرگز آوازی نخواهد خواند.

سکوت٬

فریاد اعتراض او به دنیای آدمهاست.

امروز باز دلم شکست. اما نه مثل همیشه. ریز شد، غبار شد، به باد رفت. برای همیشه. یاد این شعر مرحوم فریدون مشیری افتادم:

آه ای دل غمگین، که به این روز فکندت؟

فریاد که از یاد برفت آن همه پندت

ای مرغک سرگشته، کدامین هوس آموز

بی بال و پرت دید و چنین بست به بندت؟

ای آهوی تنهای گریزان پریشان

خون می چکد از حلقه پیچان کمندت

ای جام به هم ریخته، صد بار نگفتم

با سنگدلان یار مشو می شکنندت؟

آه، ای دل آزرده، در این هستی کوتاه

آتش به سرم می رود از آه بلندت

جان در صدف شعر، گهر کردی و گفتی

صاحبنظرانند، پشیزی بخرندت.

ارزان ترت از هیچ گرفتند و گذشتند

امروز ندانم که فروشند به چندت؟

جان دادی و درسی به جهان یاد گرفتی

ارزان تر از این درس محبت ندهندت.

انگار از یه خواب هزار ساله بیدار شده باشی و ببینی هیچ چیز سر جاش نیست.  هیچ دلیلی برای بودنت نداری و هیچ انگیزه ای برای ادامه دادن راهی که معلوم نیست به کجا می رسه..

هر کاری که می خوای بکنی از خودت می پرسی آخرش که چی؟ جواب: هیچ... خوب پس چرا؟؟ نمی دونم. خوب پس بی خیال.

لحظه ها رو می کشی... لحظه هایی که انگار مرتب کش میان٬ تمومی ندارن٬ مثل تار عنکبوت دورت پیچیدن و اسیرت کردن...

این منم. گیج و گنگ. آهای... کسی اینجا نیست؟

کاش سیب زهرآلود رو من به جای سفیدبرفی می خوردم. می خوابیدم. و هرگز هم هیچ شاهزاده ای هوس نمی کرد با بوسه ای بیدارم کنه. یه خواب عمیق٬ آرام٬ بی دغدغه٬ ابدی...

گاهی نمی خواهی یا نباید به زبانشان بیاوری. گاهی می خواهی٬ اما نمی توانی٬ نمی شود. یعنی واژه ای پیدا نمی کنی برای بیانشان...

کاش فرهنگستانی بود که به جای معادلسازی واژه هایی که هستند٬ زبان درد را می شناخت٬ زبان عشق را می ساخت٬ زبان دل را.

شاید آن وقت حرف زدن هایمان رنگ دیگری به خود می گرفت٬ تجربه دیگری میشد٬ شاید...

Seuls les imbéciles ne changent pas d'avis

تنها احمق ها هرگز نظرشان را عوض نمی کنند

Give me a reason to love you

!Y a une solution à tout

برای همه چیز راه حلی وجود دارد!

Même quand nous sommes loins

L’un de l’autre

Tout nous unit…

(Saint-Jean Perse)

در دریای غم چشم هایش

غرق شدم.

کاش می شد

حل شدن حبه قندی خرد

شوری آب دریا را

به شیرینی بدل کند.

گاهی باید جلوی دلت را بگیری

   گاهی باید جلوی دلت بایستی

      محاکمه اش کنی

         محکومش کنی

            اعدامش کنی

           1      

       2 

  3

آتش...

داغ بوسه تیر خلاص را بر شقیقه دلم می بینی؟